Był zimowy wieczór.

 

Początek roku 2018. Oglądając wiadomości, zobaczyłam krótki reportaż o chłopcu, który szuka domu, o Hubercie. Śliczny, uśmiechnięty 3 letni chłopiec, który całe swoje dotychczasowe życie spędził w szpitalu. Urodzony w ciężkiej zamartwicy w 8 miesiącu ciąży, poddany operacji kardiologicznej, operacji resekcji jelit, żywiony pozajelitowo 24h dobę, reanimowany, intubowany. Samotny w szpitalnym łóżeczku. Ta jego samotność
w cierpieniu najbardziej mnie bolała. Gdy później czytałam karty pobytów szpitalnych
to w tym całym nieszczęściu choroby i samotności widziałam cudowną siłę Opatrzności czuwającą nad nim. Bóg otulał go swoją miłością i podtrzymywał przy życiu. A Hubert roztaczał swój niezwykły urok dookoła, dając ludziom wiele radości. Nie nosiłam go pod sercem, nie urodziłam, nie czuwałam, gdy był chory w pierwszych latach życia, nie tuliłam, gdy płakał. Aż do tego dnia, kiedy urodził się w moim sercu. Wtedy w ten zimowy wieczór przemknęła mi nieśmiało myśl, że może nasz dom to właśnie jest ten dom, którego Hubert szuka. Może zrobimy remont, kupimy meble i będziemy jego rodzicami. Myśl z nieśmiałej stała się natrętna i nie dawała spokoju. Powiedziałam mężowi. Długo rozmawialiśmy, spieraliśmy się, modlili. I pewnego dnia mąż zdecydował, że chce jechać do Warszawy poznać osobiście Huberta. To był przełom. Pierwsze spotkanie pełne leku, niepewności i miłości
od pierwszego wejrzenia, czułości rąk taty. Wracając do domu już wiedzieliśmy, że Hubert
to nasz ukochany synek, że chcemy aby był częścią naszej rodziny, że chcemy go adoptować. Hubert pokazał nam, że niepełnosprawności nie trzeba się bać, że można z życia czerpać garściami iść swoim tempem do przodu i nie poddawać się w trudnościach.

                                                                                                                            Mama Huberta

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Była maleńka jak pszczółka Maja"

Historia Mai -   10 lat dziecko z 4 ciąży. Majusia początkowo miała na imię Amelka , takie imię mi się marzyło, gdy byłam w ciąży. Lecz, gdy urodziła się jako wcześniak   w 34 tygodniu ciąży, była taka maleńka, ważyła zaledwie 1800g, w pierwszej dobie waga spadła do 1690 g, to imię do niej nie pasowało. Była maleńka jak pszczółka Maja i stąd wzięła się Majusia. Ciąża przebiegała dobrze książkowo do pewnego momentu, gdzie lekarz na USG zobaczył, że dziecko jest za małe, jak na wiek ciąży, wtedy   się zaczęły schody około 26 tyg. Co tydzień wizyta i sprawdzanie przyrostów wagi   i wymiarów dziecka, przepływy pępowinowe prawidłowe wszystko prawidłowe, dostałam leki, kwasy DHA wszystko, co mogło tylko wspomóc dobrą dietę, nigdy   nie paliłam, alkohol okazyjne, ale nigdy w ciąży, więc problem nie leżał u mnie,   nie było żadnej infekcji czy choroby. W 31 tygodniu trafiłam do szpitala, ponieważ Maja bardzo malutko przyrosła, wręcz zatrzymała się w miejscu, w szpi...
Czytaj więcej

Mój szczęśliwy syn – Dyzio Marzyciel.

        Gdy zaszłam w ciążę miałam 40 lat. Cieszyłam się, jednak okazało się, że dziecko ma poszerzone komory, podejrzewano wodogłowie. Potem byłam na podtrzymaniu ciąży. Poród miałam długi, ciężki, syn urodził się siny, był duży, dostał 7 w skali Apgar. Wyczytałam z książeczki zdrowia, że podawano mu tlen. USG wykluczyło wodogłowie, ale RMI wykazało zmniejszenie grubości ciała modzelowatego – hypoplazja, niedotlenienie i zmianę torbielowatą. Ogólnie – wada mózgu. Stwierdzono też cytomegalię wrodzoną, nadpłytkowatość. Rehabilitowany był w Potoku potem w Dukli Vojtą, integracja sensoryczna, logopedia, psycholog do 9 roku życia, 8 lat hipoterapii w Stępinie raz w tygodniu. Nasza diagnoza trwała dość długo, bo był dzieckiem trudnym do badań i współpracy, chociaż miał cechy autystyczne to Kraków nam nie postawił diagnozy. Zrobiliśmy wszelkie możliwe badania cytogenetyczne w Rzeszowie, a także Warszawie – wykluczono chorobę genetyczną. Rzeszów w 2015 po obserwacji i na po...
Czytaj więcej

Mój syn nauczył mnie optymizmu.

     Gdy rodzi się dziecko, nasz świat się zmienia, a gdy rodzi się wyjątkowe i chore dziecko, tym bardziej. Wtedy myślimy, że nie damy rady, że wszystko zmieni się na gorsze. Później okazuje się, że niekoniecznie.      Mój syn przyszedł na świat jako nasze czwarte dziecko. Ciąża przebiegała bez problemów i nic nie zapowiadało, że urodzi się z ZD. Na początku byliśmy przerażeni, nic o tej chorobie nie wiedzieliśmy, czytaliśmy tylko w internecie. Ale nie było czasu na rozpacz, trzeba było wziąć się w garść i stawić czoło systemowi, ludziom i służbie zdrowia. Należało ogarnąć pracę na gospodarstwie, troje pozostałych dzieci, rehabilitację i wizyty u lekarzy, bo okazało się, że syn ma też wadę serca, niedoczynność tarczycy, wadę wzroku i wiotkość mięśni.      Gdy był mały, często chorował na zapalenie krtani, a to powodowało, że po prostu się dusił. Dziś się śmieje, że mieszkaliśmy w samochodzie. Mąż bardzo kochał syna i wspierał m...
Czytaj więcej