Początkowo rozwijał się prawidłowo.

Antek urodził się w 2016 roku. Początkowo rozwijał się prawidłowo. W wieku około dwóch lat moja mama zauważyła, że Antek nie reaguje na swoje imię, nie patrzy w oczy
i że mało mówi. To ją zaniepokoiło. Antek chodził do żłobka i Panie opiekunki sugerowały,
że powinnam go zdiagnozować. Udałam się do psychologa, jednak nie zauważył niczego niepokojącego. Otrzymywałam sygnały z przedszkola, że Antek jest bardzo ruchliwy,
że nie może usiedzieć w miejscu, w domu też tak było - wszędzie go było pełno. Kiedy uciekł z przedszkola i wybiegł Paniom na ulicę został stamtąd wydalony. W domu bardzo często mi uciekał… raz, kiedy poszłam zrobić mu kanapkę do domu i wróciłam, to już go nie było. Uciekł sam do bawialni...  Kiedy Antek miał trzy latka zaczęłam go diagnozować - psychiatra dziecięcy wydał diagnozę autyzmu. Jeździliśmy do logopedy, miał zajęcia wspierające
z pedagogiem w domu, chodziliśmy - i chodzimy nadal na basen i obecnie na fizjoterapię. Funkcjonowanie Antka poprawiło się, ale jak wiadomo, pojawiają się gorsze chwile i trudne zachowania. Dużo jednak zmieniło się na plus.

Myślę, że najtrudniejsze było oswojenie się z diagnozą i pewnie w wielu przypadkach jest to właśnie najtrudniejszy moment. Są również obawy o przyszłość dziecka. Warto nie tracić nadziei, a na pewno trzeba bardzo kochać i skupiać się na pozytywnych aspektach, postępach. To jest bardzo ważne. Tego życzę wszystkim rodzicom naszych dzieci - nigdy się nie poddawajcie i bądźcie silni, szukajcie pomocy i wsparcia. Mama Antosia.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Była maleńka jak pszczółka Maja"

Historia Mai -   10 lat dziecko z 4 ciąży. Majusia początkowo miała na imię Amelka , takie imię mi się marzyło, gdy byłam w ciąży. Lecz, gdy urodziła się jako wcześniak   w 34 tygodniu ciąży, była taka maleńka, ważyła zaledwie 1800g, w pierwszej dobie waga spadła do 1690 g, to imię do niej nie pasowało. Była maleńka jak pszczółka Maja i stąd wzięła się Majusia. Ciąża przebiegała dobrze książkowo do pewnego momentu, gdzie lekarz na USG zobaczył, że dziecko jest za małe, jak na wiek ciąży, wtedy   się zaczęły schody około 26 tyg. Co tydzień wizyta i sprawdzanie przyrostów wagi   i wymiarów dziecka, przepływy pępowinowe prawidłowe wszystko prawidłowe, dostałam leki, kwasy DHA wszystko, co mogło tylko wspomóc dobrą dietę, nigdy   nie paliłam, alkohol okazyjne, ale nigdy w ciąży, więc problem nie leżał u mnie,   nie było żadnej infekcji czy choroby. W 31 tygodniu trafiłam do szpitala, ponieważ Maja bardzo malutko przyrosła, wręcz zatrzymała się w miejscu, w szpi...
Czytaj więcej

Mój szczęśliwy syn – Dyzio Marzyciel.

        Gdy zaszłam w ciążę miałam 40 lat. Cieszyłam się, jednak okazało się, że dziecko ma poszerzone komory, podejrzewano wodogłowie. Potem byłam na podtrzymaniu ciąży. Poród miałam długi, ciężki, syn urodził się siny, był duży, dostał 7 w skali Apgar. Wyczytałam z książeczki zdrowia, że podawano mu tlen. USG wykluczyło wodogłowie, ale RMI wykazało zmniejszenie grubości ciała modzelowatego – hypoplazja, niedotlenienie i zmianę torbielowatą. Ogólnie – wada mózgu. Stwierdzono też cytomegalię wrodzoną, nadpłytkowatość. Rehabilitowany był w Potoku potem w Dukli Vojtą, integracja sensoryczna, logopedia, psycholog do 9 roku życia, 8 lat hipoterapii w Stępinie raz w tygodniu. Nasza diagnoza trwała dość długo, bo był dzieckiem trudnym do badań i współpracy, chociaż miał cechy autystyczne to Kraków nam nie postawił diagnozy. Zrobiliśmy wszelkie możliwe badania cytogenetyczne w Rzeszowie, a także Warszawie – wykluczono chorobę genetyczną. Rzeszów w 2015 po obserwacji i na po...
Czytaj więcej

Mój syn nauczył mnie optymizmu.

     Gdy rodzi się dziecko, nasz świat się zmienia, a gdy rodzi się wyjątkowe i chore dziecko, tym bardziej. Wtedy myślimy, że nie damy rady, że wszystko zmieni się na gorsze. Później okazuje się, że niekoniecznie.      Mój syn przyszedł na świat jako nasze czwarte dziecko. Ciąża przebiegała bez problemów i nic nie zapowiadało, że urodzi się z ZD. Na początku byliśmy przerażeni, nic o tej chorobie nie wiedzieliśmy, czytaliśmy tylko w internecie. Ale nie było czasu na rozpacz, trzeba było wziąć się w garść i stawić czoło systemowi, ludziom i służbie zdrowia. Należało ogarnąć pracę na gospodarstwie, troje pozostałych dzieci, rehabilitację i wizyty u lekarzy, bo okazało się, że syn ma też wadę serca, niedoczynność tarczycy, wadę wzroku i wiotkość mięśni.      Gdy był mały, często chorował na zapalenie krtani, a to powodowało, że po prostu się dusił. Dziś się śmieje, że mieszkaliśmy w samochodzie. Mąż bardzo kochał syna i wspierał m...
Czytaj więcej